
Jef Lingier
De kracht van onderuit
Een geschiedenis van het buurtopbouwwerk in de mijnstreek
"De kracht van onderuit" is een verzameling getuigenissen
die als een puzzle de geschiedenis van een bijzondere
periode en van een specifieke werksegment uittekent. Het
gaat om de jaren zeventig van het Vlaamse en Limburgse
buurt- en opbouwwerk.
Elk stukje is een persoonlijk verhaal van betrokken
buurtwerkers, gemeentemandatarissen, ambtenaren en
beleidsmensen van de huisvestingsmaatschappij Nieuw Dak.
Persoonlijke, geladen herinneringen van professionals en
vrijwilligers.
Die deeltjes zijn samengebracht door een bevlogen
buurtwerker. Jef Lingier heeft zelf gul zijn hart, tijd en
energie geïnvesteerd in ongeveer 25 jaar basiswerk. Samen
met hem hebben zestig mensen in eigen woorden, 'foto’s'
gemaakt van hun sociaal werk-praktijk. Ze deden dat via
interviews, kijkend door de lens van hun eigen
betrokkenheid.
Het gaat om werk in de Genkse buurten: Zwartberg,
Winterslag, Waterschei, Texas en niet het minst Sledderlo...
Maar ook verhalen uit Houthalen, Beringen enz. Het gaat over
de mijnomgeving en het (samen)leven van hoofdzakelijk
allochtone groepen in achtergestelde woonsituaties. Het boek
vertelt de strijd van geëngageerde welzijnswerkers tegen een
aanvankelijk dove overheid.
Een bepalende onderstroom in al die verhalen is de
ideologisch geladen inspiratie van de Wereldscholenbeweging
met de figuur van Jef Ulburghs en van zijn geloof in
de confrontatiestrategie.
In die Genkse mijnbuurten is een harde strijd gevoerd tegen
een onwillig gemeentebestuur en een verkrampt en autoritair
handelende sociale huisvestingsmaatschappij.
De verhalen illustreren bijzonder pregnant de geschiedenis
van een tijdsgewricht in het sociaal werk, in (dat Limburgse
deel van) Vlaanderen. Het moment waarop (vooral katholieke)
en ondemocratische bestuurders geconfronteerd werden met
werkers die stem gaven aan bewoners en hen zo ondersteunden
dat ze niet wegliepen toen hun protest weggewuifd werd. Maar
zich er juist in vastbeten.
Die beleidsmakers werden vervangen, hun aanpak was
paternalistisch, bevoogdend en afstandelijk. De buurtwerkers
hadden mee tegengas gegeven. Met warmte, empathie en
socialistisch geïnspireerde ideologie, zorgden ze mee voor
een nieuwe periode.
Andere beleidsmakers met opener geest werden reële
gesprekspartners. De loopgravenoorlog verdween en men keek
samen naar de problemen van mensen en hun omgeving en naar
oplossingen.
Boeiende verhalen, wel met uitleidende commentaren o.a. van
Ulburghs zelf, maar je mist toch een analytisch hoofdstuk.
Beoordeling redactie: