Op 4 juni overleed Marius Romme. Hij behoort ((met Querido en Trimbos) tot de grote drie van de sociale psychiatrie. Van 1974 tot 1999 was hij hoogleraar sociale psychiatrie aan de medische faculteit van de Universiteit Maastricht. In 1981 publiceerde hij het boek Wat is sociale psychiatrie? - jarenlang het handboek voor iedereen die verder wilde kijken dan de medische blik die in de psychiatrie de boventoon voerde. Grote betekenis had hij  (samen met zijn vrouw Sandra Escher) voor de omgang van mensen-die-stemmen-horen (1 op de 10 Nederlanders). Niet vanuit een ziektemodel maar vanuit het gegeven dat stemmen horen een bijzondere menselijke eigenschap is en de stemmen vaak betekenisvol zijn.  

Precies zeven jaar nadat de commissie-De Winter haar rapport over geweld in de jeugdzorg heeft gepubliceerd wordt op 12 juni 2026 in het Zuiderpark in Apeldoorn het Nationaal Monument Jeugdzorg 'De Erkenning' onthuld.  De minister van zorg, Mieke Sterk, zal daarbij aanwezig zijn en het eerste exemplaar van het boek Stemmen van erkenning. Over kindermishandeling, geweld, erkenning en veiligheid in de jeugdzorg  in ontvangst nemen.

De commissie de Winter schreef in 2019 dat vanaf de Tweede Wereldoorlog naar schatting 20.000 kinderen vaak tot zeer vaak geweld hebben meegemaakt in de jeugdzorg. Het monument geeft erkenning aan dat dit geweld daadwerkelijk heeft plaatsgevonden. Het monument is een plek van eerherstel, het geweld lag niet aan hoe ‘lastig’ kinderen waren. Het is een plek van herdenking van jongeren die door zelfdoding er niet meer zijn vanwege onder andere hun geweldservaringen in de jeugdzorg. Het monument is een aanklacht tegen de daders van het geweld. Het is een plek van waakzaamheid: ook alle huidige vormen van geweld moeten stoppen.

Van 18 tot en met 25 mei 1976 organiseerden verschillende organisaties, waaronder de Cliëntenbond, de Gekkenzevendaagse ‘Te gek om vast te zitten’ waarin zij actie voerden voor herziening van de krankzinnigenwet. De week werd in Den Haag afgesloten met een duizendkoppige Tocht van de Rammelende Sleutelbossen vanaf het Malieveld naar Nieuwspoort, het vormde een van de hopogtepunten van de aan de weg timmerende Gekkenbeweging. Daar werd op een alternatieve hoorzitting de uitslag bekendgemaakt van een enquête onder zeshonderd psychiatrische (ex-)patiënten, die rechteloos in een inrichting waren beland. 25 procent van de ondervraagden was bij aankomst onmiddellijk geïsoleerd, 40 procent hoorde niet eens of ze vrijwillig of met een machtiging (= gedwongen) werden opgenomen, 50 procent hoorde ook niet waarom, 75 percent kreeg niet uitgelegd wat de rechten van een patiënt zijn en 50 procent werd niet voorgesteld aan medepatiënten. Niet lang daarna werd de bijna 100-jariuge wet veranderd en de rechten van patiënten beter verankerd.

Zie ook het venster: 1972 Corrie van Eijk-Osterholt: Laten ze het maar voelen - Start van de gekkenbeweging

Over het leven van mensen met een beperking op Aruba is opvallend weinig geschreven. Toch maken veel inwoners van het eiland dagelijks mee wat het betekent om te leven met een lichamelijke, verstandelijke of zintuiglijke beperking. Het recent verschenen boek Beperkt op Aruba doorbreekt die stilte. Naast ervaringen van Arubaanse mensen met een beperking plaatsen Hans Kröber en Hans Akveld de positie van mensen met een beperking in een bredere historische en maatschappelijke context. Hoe is de situatie in de afgelopen 150 jaar veranderd? Welke rol spelen cultuur, geloof, armoede en onderwijs? Wat vinden mensen zelf dat er nodig is om te komen tot een samenleving waarin iedereen mee kan doen?