10 jaar geleden ratificeerde Nederland na veel strubbelingen het VN-verdrag Handicap. Dat was geen vrijblijvende handtekening. Sindsdien moet Nederland ervoor zorgen dat mensen met een beperking volwaardig, gelijkwaardig en zelfstandig kunnen meedoen aan de samenleving.

Journalist Stan Verhaag en voormalig directeur van belangenorganisatie Ieder(in) Illya Soffer spraken met ongeveer veertig betrokken mensen. Hun bevindingen staan in het boek Een staat van vrijblijvendheid – 10 jaar VN-verdrag Handicap (verschijnt bij Van Gennep). Uit hun conclusie: ‘Wie de balans opmaakt van tien jaar VN-verdrag Handicap in Nederland, kan moeilijk om ongemakkelijke conclusies heen. De voortgang is traag. De vrijblijvendheid groot.’

Hoe krijgen we de vaart erin? Daarover gaan we in gesprek met ervaringsdeskundigen, ambtenaren, politici en andere betrokkenen. Samen bespreken we wat er nodig is om echte veranderingen te bereiken. Over deze vragen organiseert het Tijdschrift voor sociale vraagstukken samen met Movisie op 10 september een bijeenkomst met de auteurs. 

Zie voor de ontstaansgeschiedenis het venster in de Canon gehandicaptenzorg: 2006 VN Verdrag inzake de rechten van mensen met een handicap. Nederland doet tien jaar over ratificatie

In de Groene Amsterdammer van 2 juli een zeer lovende en informatieve recensie van Autisme. Een biografie van Nierls Springveld. De recensent, Tom Grosveld, beschrijft aan de hand van het boek hoe autisme zich ontwikkelde van een benaming voor een symptoom van schizofrenie tot een term voor een zeldzame kinderstoornis tot een veelvoorkomende vorm van neurodiversiteit.  Hij schrijft: 'Dat is wat Autisme: Een biografie zo moeilijk weg te leggen maakt: het is niet alleen een compleet overzichtswerk, maar ook een soepel lezend verhaal vol sprankelende  gevalsbeschrijvingen en portretten van wetenschappers, ouders en activisten die steeds meer met elkaar verweven raken en de lezer gezamenlijk door de geschiedenis van autisme begeleiden.

Het Nationaal Monument Jeugdzorg DE ERKENNING dat op 12 juni 2026  werd onthuld is als nieuw venster toegevoegd aan de Canon zorg voor de jeugd. Het venster vertelt het verhaal van het begin van het initiatief na het verschijnen van het rapport van de commissie-De Winter tot aan de onthulling in  het Apeldoorns Zuiderpark. Het verdient een plek in de Canon omdat wanhoop en hoop erin samenkomen. De initiatiefnemers omschreven het zeven jaar geleden zo: ‘ Het Monument Geweld in de Jeugdhulp verbeeldt het moment dat het lot van kinderen in de jeugdhulp niet langer in handen is van jongeren die in verzet treden of met veel moeite hun verhaal durven te doen, maar drukt uit dat hun lot een verantwoordelijkheid is van iedereen, van de instellingen, van de overheid, van de jongeren en hun verwanten. Een verantwoordelijkheid die nooit, geen moment mag verslappen, want dat is precies wat de geschiedenis heeft geleerd. Excuses zijn niet voldoende. De geschiedenis vraagt om meer. De toekomst vraagt om meer.’ 

In de flank van dit venster is ook een venster gemaakt over het in 2022 onthulde Monument voor meisjes van De Goede Herder. 

Het kabinet heeft excuses aangeboden aan vrouwen die tussen 1956 en 1984 gedwongen werden om hun pasgeboren baby's af te staan. Staatssecretaris Van Bruggen deed dat op een bijeenkomst met gedupeerden in cultuurcomplex Amare in Den Haag. Ook aan de kinderen van deze 'afstandsmoeders' en de vaders van de kinderen werden excuses aangeboden. Het ging vaak om ongetrouwde vrouwen en meisjes die hun kinderen afstonden onder druk van kerk en familie. Maar ook instanties zoals de Raad voor Kinderbescherming speelden er een rol in. Geschat wordt dat zo'n 13.000 tot 14.000 ongehuwde vrouwen in die periode hun kind onvrijwillig moesten afstaan.

De aandacht voor het koloniale verleden werpt ook een ander licht op de geschiedenis van het modern sociaal werk. Bekend was dat de eerste fundamenten van het sociaal werk, zoals het Volkshuis Ons Huis (1892) en de start van de Opleidinginrichting voor sociale arbeid (1899, de latere School voor maatschappelijk werk), van de grond kwamen met steun van weldoeners als de familie Janssen. Maar veel aandacht van de herkomst van die financiële steun is er nooit geweest. Dat die filantropische miljoenen verdiend werden door mensonterende uitbuiting van contractarbeiders op tabaksplantages in Deli (Sumatra) is kennelijk lange tijd niet de moeite van het vermelden waard geweest. Terwijl de weldoeners wel geëerd werden met standbeelden en straatnamen. En het erge is: begin twintigste eeuw waren die feiten wel degelijk bekend. In de Canon sociaal werk is daarom een venster toegevoegd over deze wrange geschiedenis.